Dakhīl in the Interpretation of Political Verses: Patterns of Ideological Taʾwīl in Shi’ite, Khawarij, and Ahmadiyya Exegesis
DOI:
https://doi.org/10.59966/setyaki.v4i1.1589Keywords:
al-dakhīl, ideological taʾwīl, ulī al-amr, khātam al-nabiyyīn, isnād criticism, sectarian exegesisAbstract
Studies of al-dakhīl fī al-tafsīr (illegitimate elements in Qur’anic exegesis) have mostly examined narrative, scientific, and theological verses, while verses bearing on political and religious authority have not been examined thematically with explicit criteria. This article maps forms of al-dakhīl in the interpretation of six such verses (Q 1:6; 2:1–2; 2:204 and 2:207; 4:59; 9:36; 33:40) as read in Imāmī Shiite exegesis (Tafsīr al-Qummī, al-Burhān, and readings attributed to al-Mīzān), in Kharijite readings reported in heresiographical and historical sources, and in Ahmadi commentary. Using qualitative content analysis, the study applies the typology of al-dakhīl bi al-riwāyah and al-dakhīl bi al-raʾy, together with five criteria that distinguish al-dakhīl from legitimate disagreement (ikhtilāf), and compares each reading with classical Sunni exegesis as an openly stated frame of reference. Four recurring mechanisms were identified: reliance on reports with problematic transmission (one case), narrowing a general meaning to a specific referent (three cases), symbolic reading of numbers (one case), and lexical shift (one case). Two cases fall under al-dakhīl bi al-riwāyah and four under al-dakhīl bi al-raʾy. The case of ulī al-amr shows that a sectarian reading does not become dakhīl merely because it differs from the majority; it does so when one possible meaning is made exclusive and is derived from doctrine rather than from the text. The distinction between the Qadian and Lahore branches of the Ahmadiyya likewise shows that the label applies to specific interpretive moves, not to whole communities. The article offers verification criteria applicable to other politically charged interpretations.
References
Abdul-Raof, Hussein. 2010. Schools of Qur’anic Exegesis: Genesis and Development. London: Routledge.
Ahmad, Mirza Ghulam.Ek Ghalaṭī kā Izālah. Terbit pertama 1901.
Ali, Muhammad. The Holy Qur’ān: Arabic Text, English Translation and Commentary.
al-Ashʿarī, Abū al-Ḥasan. Maqālāt al-Islāmiyyīn wa Ikhtilāf al-Muṣallīn.
al-Baḥrānī, Hāshim ibn Sulaymān. Al-Burhān fī Tafsīr al-Qurʾān.
Bar-Asher, Meir M. 1999. Scripture and Exegesis in Early Imāmī Shiism. Leiden: Brill.
al-Bukhārī, Muḥammad ibn Ismāʿīl. Ṣaḥīḥ al-Bukhārī.
Burhani, Ahmad Najib. 2014. “Treating Minorities with Fatwas: A Study of the Ahmadiyya Community in Indonesia.” Contemporary Islam 8 (3): 285–301.
Darlis. 2019. “Urgensi Kekuatan Politik dalam Penafsiran Al-Quran.” Al-Munir: Jurnal Ilmu Al-Quran dan Tafsir 1 (1).
al-Dhahabī, Muḥammad Ḥusayn. 2012. Al-Tafsīr wa al-Mufassirūn. Kairo: Dār al-Ḥadīth.
Farid, Malik Ghulam, ed. The Holy Qur’an with English Translation and Commentary.
Fāyid, ʿAbd al-Wahhāb. Al-Dakhīl fī Tafsīr al-Qurʾān al-Karīm.
Friedmann, Yohanan. 1989. Prophecy Continuous: Aspects of Aḥmadī Religious Thought and Its Medieval Background. Berkeley: University of California Press.
Ibn Ḥajar al-ʿAsqalānī, Aḥmad ibn ʿAlī. Tahdhīb al-Tahdhīb.
Ibn Kathīr, Ismāʿīl ibn ʿUmar. Tafsīr al-Qurʾān al-ʿAẓīm.
Ibn Manẓūr, Muḥammad ibn Mukarram. Lisān al-ʿArab.
Ibn Mujāhid, Aḥmad ibn Mūsā. Kitāb al-Sabʿah fī al-Qirāʾāt.
Ibn Taymiyyah, Aḥmad ibn ʿAbd al-Ḥalīm. Minhāj al-Sunnah al-Nabawiyyah.
Junaidi, Rofiq. 2014. “Al-Ashil wa Dakhil fi Tafsir.” Al-A’raf: Jurnal Pemikiran Islam dan Filsafat 11 (2): 67. https://doi.org/10.22515/ajpif.v11i2.1192.
Kementerian Agama RI. 2019. Al-Qur’an dan Terjemahannya: Edisi Penyempurnaan 2019. Jakarta: Lajnah Pentashihan Mushaf Al-Qur’an.
Keputusan Bersama Menteri Agama, Jaksa Agung, dan Menteri Dalam Negeri Republik Indonesia Nomor 3 Tahun 2008, Nomor KEP-033/A/JA/6/2008, Nomor 199 Tahun 2008. 2008.
Khalīfah, Ibrāhīm ʿAbd al-Raḥmān. Al-Dakhīl fī al-Tafsīr.
Khon, Abdul Majid. 2010. Ulumul Hadits. Jakarta: Amzah.
Muslim ibn al-Ḥajjāj. Ṣaḥīḥ Muslim.
al-Nadwī, Abū al-Ḥasan ʿAlī. Al-Qādiyānī wa al-Qādiyāniyyah.
al-Najāshī, Aḥmad ibn ʿAlī. Rijāl al-Najāshī.
Nasution, Syamruddin. 2018. Sejarah Peradaban Islam. Depok: RajaGrafindo Persada.
Ni’mah, Siar. 2019. “Al-Dakhil dalam Tafsir.” Kaca (Karunia Cahaya Allah): Jurnal Dialogis Ilmu Ushuluddin 9 (1): 44–64. https://doi.org/10.36781/kaca.v9i1.3009.
Nurusshoumi, Ainita. 2021. “Penyimpangan dalam Tafsir: Kajian Unsur al-Dakhil dalam Tafsir al-Qummi Karya Ali bin Ibrahim al-Qummi.” Al-Tadabbur: Jurnal Ilmu Al-Quran dan Tafsir 6 (2).
al-Qummī, ʿAlī ibn Ibrāhīm. Tafsīr al-Qummī.
al-Qurṭubī, Muḥammad ibn Aḥmad. Al-Jāmiʿ li Aḥkām al-Qurʾān.
al-Rāzī, Fakhr al-Dīn. Mafātīḥ al-Ghayb.
Ride, Ahmad Rozy, dan Abdul Kadir Riyadi. 2022. “Al-Dakhil dalam Tafsir Ilmi: (Kajian Kritik Husein Al-Dhazabi atas Kitab Al-Jawahir fi Tafsir Al-Qur’an).” TAJDID: Jurnal Ilmu Ushuluddin 21 (2): 235–60. https://doi.org/10.30631/tjd.v21i2.262.
Ride, Ahmad Rozy, Masruhan, dan Mohd Zhuhron Azzani. 2024. “Analisis Dakhil dalam Tafsir Jami Al-Bayan ‘an Takwil Ayi Al-Qur’an tentang Ayat-Ayat Kisah.” Al Furqan: Jurnal Ilmu Al Quran dan Tafsir 7 (1): 159–73. https://doi.org/10.58518/alfurqon.v7i1.2607.
al-Ṣābūnī, Muḥammad ʿAlī. 2016. Al-Tibyān fī ʿulūm al-Qurʾān. Mesir: Dār al-ʿĀlamiyyah.
Salim, Ahmad Agus, dan Abdul Kadir Riyadi. 2022. “Tafsir Syi’ah sebagai Dakhil: Kajian Kritik Husein Al-Dhahabi atas Tafsir Fath Al-Qadir.” Al-Munir: Jurnal Studi Ilmu Al-Qur’an dan Tafsir 4 (2): 189–230. https://doi.org/10.24239/al-munir.v4i2.154.
Sari, Muhammad. 2021. “Al-Dakhil (Infiltrasi) Ajaran Islam (Kajian Masail Al-Tafsir Al-Quran).” Jurnal al-Fath 6 (1).
al-Shahrastānī, Muḥammad ibn ʿAbd al-Karīm. Al-Milal wa al-Niḥal.
Sunarsa, Sasa. 2019. “Tafsir Theory: Study on Al-Qur’an Methods and Records (Teori Tafsir: Kajian tentang Metode dan Corak Tafsir Al-Qur’an).” Al-Afkar: Journal for Islamic Studies 3 (1). https://doi.org/10.5281/ZENODO.2561512.
al-Ṭabāṭabāʾī, Muḥammad Ḥusayn. Al-Mīzān fī Tafsīr al-Qurʾān.
al-Ṭabarī, Muḥammad ibn Jarīr. Jāmiʿ al-Bayān ʿan Taʾwīl Āy al-Qurʾān.
al-Ṭabarī, Muḥammad ibn Jarīr. Tārīkh al-Rusul wa al-Mulūk.
al-Ṭūsī, Muḥammad ibn al-Ḥasan. Rijāl al-Ṭūsī.
Valentine, Simon Ross. 2008. Islam and the Ahmadiyya Jama’at: History, Belief, Practice. London: Hurst.
Downloads
Published
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Wendy Hermawan; Wahdiyat Hamdi, Naufal Akram, Muhammad Ichza Naufal

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License.

